Zastosowanie laserobarii jako wieloskładnikowej terapii wspomagającej leczenie trudno gojących się ran o różnej etiologii – interdyscyplinarne stanowisko ekspertów
Rany trudno gojące się (przewlekłe) stanowią istotny problem kliniczny i społeczny, dotyczący 1,5–2% populacji dorosłych. Szczególne wyzwanie terapeutyczne stanowi cukrzycowa choroba stóp (dawniej: zespół stopy cukrzycowej), odpowiadająca za większość amputacji nieurazowych kończyn dolnych. Współczesne podejście do leczenia ran przewlekłych wymaga terapii zintegrowanej, obejmującej leczenie przyczynowe oraz metody wspomagające proces gojenia. Cel Celem niniejszego dokumentu jest przedstawienie stanowiska eksperckiego dotyczącego wskazań, bezpieczeństwa, organizacji oraz integracji laserobarii w leczeniu ran przewlekłych kończyn dolnych. Materiał i metody Konsensus opracowano na podstawie przeglądu systematycznego literatury z lat 2017–2021 (PubMed, Embase, Cochrane Library), analizy badań klinicznych i metaanaliz dotyczących miejscowej tlenoterapii, ozonoterapii, wolnozmiennego pola elektromagnetycznego oraz fototerapii, a także danych z praktyki klinicznej (RWD) obejmujących ponad 5000 zabiegów wykonanych w polskich ośrodkach. Jakość dowodów oceniono według zmodyfikowanego systemu GRADE. Wyniki Dostępne dane wskazują, że terapia skojarzona, integrująca TOT, ozonoterapię, PEMF oraz światło czerwone i UV w jednej sesji (laserobaria), prowadzi do istotnej redukcji powierzchni ran, przyspieszenia ziarninowania i epitelializacji oraz zmniejszenia dolegliwości bólowych. Najsilniejsze dowody dotyczą leczenia cukrzycowej choroby stóp, gdzie wykazano istotne zmniejszenie ryzyka amputacji oraz zwiększenie odsetka pełnych wygojeń. Terapia cechuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa, a działania niepożądane mają charakter łagodny i przemijający. Wnioski Laserobaria może stanowić skuteczną i bezpieczną metodę wspomagającą leczenie ran przewlekłych kończyn dolnych, szczególnie w przypadkach opornych na terapię standardową. Powinna być stosowana w modelu zintegrowanym, zgodnym z koncepcją TIME, w ośrodkach dysponujących odpowiednim zapleczem organizacyjnym i przeszkolonym personelem.